Beestenboel in Khao Yai

In een prachtige jungle ten Oosten van Bangkok - het Khao Yai National Park - verbleven we in een gezellig en simpel onderkomen met de toepasselijke naam Green Leaf Guesthouse. Een mooie trip die, met name door de mensen daar, een onvergetelijke ervaring werd.

We zijn 12 uur lang de jungle ingegaan met ‘Birdman’ Nine. Een vrolijke Thai die zijn oren en haviksogen ieder moment ver open had en voor ons vaak onzichtbare vogels, apen, een soort enorme eekhoorns, slangen en, aan het einde van een vermoeiende dag, zelfs olifanten wist te spotten! Vliegensvlug installeerde hij zijn enorme verrekijker en gebaarde ons snel naar hem toe te komen en te kijken, te luisteren, ons te verbazen en te genieten. Hij was zo enorm gepassioneerd dat het leek alsof hij net vorige week een nieuwe hobby had ontdekt waar hij zich nu ten volste aan overgaf. Ik vroeg hem hoe vaak per week of per maand hij dit soort jungle tochten deed en met een smile van oor tot oor antwoordde hij; “Almost every Day!”. Ramon vroeg hem vervolgens hoe lang hij dit dan al deed en met een onveranderde lach liet hij ons weten; “Al acht jaar”. Bewonderenswaardig en heerlijk om te zien hoe iemand die een soortgelijke dag al minstens 2.500 keer heeft meegemaakt, deze zo uniek kan laten zijn en absoluut onvergetelijk. Voor ons, maar volgens mij ook voor hemzelf. Hij was oprecht enorm blij en gelukkig dat we olifanten hadden gezien, want dat gebeurde volgens hem gemiddeld maar zo’n twee keer per week.

Toen we na onze trekking door de jungle even met de pick up aan de kant van de weg stonden te smullen van een sappige watermeloen hoorden we plotseling een olifant in de bossen niet ver bij ons vandaan. Nine keek ons veelbetekenend aan.. “Get in de car!”, zei hij, en natuurlijk deden we dat meteen.

We reden drie keer op en neer, en daar waren ze! Eerst een moeder met kind, wachtend tussen de bomen om de weg te kunnen oversteken. We keken even naar ze en reden toen verder om ze de kans te geven de overkant van de weg te kunnen bereiken. Toen keerden we weer snel terug. En ja, daar waren ze weer! Nog net zagen we moeder’s indrukwekkende achterste langzaam in het groen verdwijnen. Maar nu zagen we ook een enorm mannetje, nòg een vrouwtje en nòg een kleintje. Fantastisch! Wat een ervaring om olifanten in het wild te kunnen zien! Vermoeid en voldaan keerden we terug naar ons guesthouse om na te genieten met de gezellige Fransen die met ons de dag hadden gedeeld en een iets te hete - ik had het kunnen weten - Thaise curry te eten.

De volgende dag zijn we met Joe op pad gegaan. Alweer een gepassioneerde, gezellige en enorm grappige Thai. Na een verfrissende duik in een kraakhelder stroompje, nam hij ons mee naar een tempel in een enorme en diepe grot. Naast boedhabeelden en enorme stalagtieten leefde er weer vanalles in deze grot. Zelf hadden we dit leven niet makkelijk kunnen ontdekken, maar Joe en zijn vriend vonden voor ons een enorme schorpioenspin, verschillende soorten vleermuisjes en zelfs een giftige duizendpoot. Naast een enkele huivering hebben we vooral gelachen om Joe’s enthousiasme en goede grappen en ook veel geleerd van alles wat hij ons wist te vertellen. We weten nu zelfs waarom vleermuizenontlasting niet stinkt, dat het erg geschikt is voor bemesting en zelfs gebruikt kan worden voor het maken van bommen (!).

Na onze zwerftocht door de grotten klommen we met zijn allen weer in de pick up om met een rotvaart naar weer een bijzondere plek te rijden, We scheurden over stoffige wegen en zagen de zon zakken achter een oranje stofgordijn. De volgende dag waren onze wangen nog steeds licht oranje..

De plaats van bestemming was een glooiende berg, waar iedere avond met zonsondergang zo’n 2 miljoen vleermuizen omheen cirkelen. Om hun honger te stillen, alvorens ze de nacht weer gaan doorbrengen in een donkere grot. Een prachtig fenomeen!

De volgende dag zijn we weer naar Bangkok vertrokken waar we dachten onze voorlopig laatste nacht in deze indrukwekkende stad te gaan doorbrengen. Het lot besliste anders..

Sinds dinsdag bezetten demonstranten van de P.A.D. (People’s Alliance for Democracy) de vliegvelden van de hoofdstad. Ze hebben de huidige regering een ultimatum gesteld om af te treden en eisen nieuwe verkiezingen. Om veiligheidsredenen zijn de luchthavens sinds dinsdagavond afgesloten en dus is onze vlucht naar Goa woensdagochtend niet opgestegen. De regering lijkt voorlopig geen kick te geven en het is dus nog volledig onduidelijk hoe lang de demonstraties gaan aanhouden en de luchthavens gesloten blijven. We blijven dus nog even hier. Er zijn ergere plekken op de wereld om vast te zitten .. We vermaken ons prima en wachten rustig af.

In India is de situatie ernstiger. Daar hebben moslimterroristen al ruim honderd mensen gedood in Mumbai. Vreselijk. Wij zullen in Mumbai gaan overstappen op onze vlucht naar Goa. Het vliegveld is veilig en het rustige strandje waar we in Goa naar toe zullen gaan ook, gelukkig. Mumbai schrappen we voorlopig even uit onze reisplannen, helaas.

Ik begrijp nog steeds niet hoe mensen elkaar de meest afschuwelijke dingen kunnen aandoen omdat ze alleen de verschillen onderling kunnen of willen zien. Het grootste deel van ons, waar we ook vandaan komen en in welke omstandigheden we ook zijn opgegroeid, wil in essentie hetzelfde en wordt van hetzelfde gelukkig. Ik hoop dat we eens nog eens echt goed zullen evolueren en dit allemaal zullen inzien. Ondertussen genieten wij tijdens onze reis uiteraard wel enorm van de verschillen, die maken het juist leuk, spannend en interessant : ).